Parafia pw. św. Antoniego Padewskiego — Gwoźnica Górna

Zarys historyczny

Historia Kościoła w Gwoźnicy Górnej sięga XIV w., kiedy to, jak głosi ludowa opowieść, na miejscu, gdzie obecnie znajduje się kościół, objawił się św. Antoni z Padwy. Tam też wybudowano drewnianą kaplicę. Raz w roku, 13 czerwca odbywał się tu odpust parafialny. Kiedy kaplica uległa zniszczeniu i groziła zawaleniem, mieszkańcy podjęli decyzję o budowie kościoła na miejscu kaplicy. Budowę rozpoczęto w 1863 r. Fundatorem nowego, drewnianego kościoła była miejscowa dziedziczka Kazimiera Zaklikowa. Budowniczym tego kościoła był mieszkaniec Gwoźnicy Górnej – Franciszek Kowalski. Ołtarz wykonał Teofil Piątkiewicz z Brzozowa. Przy ogromnym zaangażowaniu mieszkańców stanął kościółek i 13.06.1864 r. został konsekrowany i poświęcony. W 1875 r. erygowano parafię wydzielając ją z parafii Niebylec. W 1895 r. dostawiono do kościoła kaplicę. W 1907 r. poświęcono nowe stacje Męki Pańskiej. Podczas I-szej wojny światowej kościół został doszczętnie zniszczony, a dzwony zabrano na cele wojenne. W latach 1916-21 odbudowano kościół i przedłużono go o 7 metrów, zmieniono pokrycie dachu i nabyto nowe dzwony z ludwisarni Felczyńskich. Do 1934 r. kościół był jeszcze dwukrotnie rozbudowywany. W 1934 r. wstawiono główny ołtarz, który był dziełem miejscowego rzeźbiarza Michała Tomonia. Obrazy i polichromię w kościele wykonał malarz z Rzeszowa Franciszek Hockuba. Podczas remontu w latach 19